گربه ی سیاه شوم نیست

من مرده ام؟از هر چه کادو و تبریک و کیک متنفرم؟قلب بی اختیار و بی عنان!ننگ بر تو که اینگونه بی بال و پرم کردیننگ بر دستانش که برای مچاله کردن پلک هایم سر از پا نشناختند.سرم بریده میان جاده ای سیاهو از رگانم سرب می گذرد!من مرده ام؟!یا که پرواز را آتش زده ام؟امیدواری پاک از دست رفته است.پاهایم،یخ زدهو گربه ی سیاه شوم نیست...

من تشنج میکنم که تو

در آغوشم بگیری

و تو 

میسوزانیم و خاکسترم را لگد مال میکنی

من اشک میریزم که تو

لبخندم را جستجو کنی

و تو

بر قلبم تف میکنی 

من نمیروم که تو

بودنم را ستایش کنی

و تو

ضعف و بی جانی ام را بر سرم میکوبی

حماقت من و بی رحمی تو

دنیای بی شوق و نوری از عشق ساخته است.

باید خاموش شویم

اگر زنده بمانیم!

گربه ی سیاه شوم نیست...